çocukluğum (30/01/07)

Geçmişe küçük dokunuşlar yapıyorum, ben her hareketimle geçmişleriyim onların, küçük masum çocukluk anlarıyım, çoğunun çocukluk aşkıyım hatta, ne de olsa sokağın tek kızıydım ben...
Onlarla geçirdiğim yılların eseri bu sert tavırlarım, pembe kızların tabiriyle "erkeksiliğim"... Napim ben çocukluğumda bir erkektim, futbol oynardım, ağaçlara tırmanırdım, zillere basıp kaçardım, çamurda yüzerdim, sokağın ortasına işeyişlerini izlerdim... Birde çok düşerdim ben küçükken, o zamanlardan kalma hala dizimdeki bu kabuklar... Hiç yakışmıyormuş güzel bacaklarıma bu yaralar...
Sonra okula başladık pembe kızlarla tanıştım... Ben hiç evcilik oynamamıştım daha önce...
Ama ben yinede onlardan biriydim... Sokağa sek seği ben getirdim, özel taşlarım vardı deniz kenarından topladığım, hep çizili dururdu bizim evin önünde kiremitle çizdiğim sek sek, herkes bizim kapının önünde oynardı... Bebeklerimden daha çok severdim po kaykayımı, dedemin yaptığı... Zamanla azaldı gece yarısı oyunlarımız, kız olduğumun farkına vardılar, o dönemide sevmiştim ben... Ben varım diye küfür edilmezdi, ne istesem onu yapardı millet...
Sonra bi şey oldu, iki kişiden başka kimsenin bilmediği, büyüdüm...
Hiç pembe bi kız olamadım, istemedimde, rengimide bulamadım gerçi... Şimdi siyah kızlarla takılıyorum...
Geçen gün Pınar dedi ki " Erkek gibi kızsın tek suçun güzel olmak" baksanıza atamamışım üstümden çocukluğumu ne mutlu bana...

Bana öyle demesinin nedeni iri yarı bişey olmam ya da giyimim diil, sert tavırlarım ve bazen verdiğim tepkiler, birazda duygusuzluğum belki...