can sıkıntısı (01/11/07)

Bütün gün içimde nedensiz bir can sıkıntısı taşıdım… eğlendiremedim çevremdekileri oysa onları gülümsetmeme çok alışmışlardı… dalgındım, karşılaştığım insanlara göz kırpmayı bile unuttum… konuştum, daha ciddi şeylerdi konuştuklarım, dalgaya almayı beceremedim hiçbir şeyi…
Dilime şu şarkı dolandı, hafızamdan kopup gelerek…

…sensiz yaşamaya alıştırdılar
galiba özledim…

Alıştım mı? Alıştığım her şeysiz yaşamaya… yeni kurallarıma… bir süreliğine yaşamayı kabul ettiğim yeni hayatıma… yeni ben’e…
Özledim mi? Eski özgürlüğümü… geceleri, parkımı, yarım bıraktıklarımı, kopuk arkadaşlarımı… gecenin bir yarısı çalan zilleri… çorbacıların ilk müşterisi olmayı… dilediğim gibi sarhoş olabilmeyi… büyük kapılı evlerin olduğu sokaklarda tek başıma yürümeyi… kimseye hesap vermediğim günleri…
Hem alıştım, hem özledim… bugün deniz kenarında insanları geçerek yürürken, dar kimsesiz sokaklarımı aradım… kimseyi görmek istemediğim zaman sığındığım sokaklarımı… bulamadım, yanımdaki insan bana dokunsun istemedim… ama bozmadım kafalarında şekillendirdikleri ben’i…

…sarıl bana ruhum
ne olur sar beni
çığlıklar geçti üstümden
bulutlar geçti…