En iyi çözüm yolumdur kötü anılara karşı... Eskiden sildiğimi söylerdim, yanlış sözcüğü kullanıyormuşum, o gün yaptığımla bugün yaptığım arasında hiç bi fark yok aslında, biraz daha kendimin farkındayım o kadar...
Silmiyorum ama yokmuş gibi yapmak silikleştiriyor hafızamı... Bazen kinci olduğumu düşünüyorum unutmayarak... Aslında olabilirim de ama sadece onlara karşı, çünkü bana muhtaç olduklarını gördüğümde garip bi haz alıyorum...... Kin karşı konulmaz bi güç aslında doğru kullanıldığında... İnsanda nasıl etkiler bıraktığını biliyorum, gördüm...
Bunu bi kaçış yolu olarak düşünme, kaçmıyorum acıların insanı büyüttüğüne inanırım... Her çıkmaza düştüğümde, acı çektiğimde, bi sızı oturduğunda göğsüne "acılar insanı büyütür" sözü aklıma gelir... Üzülme derim bundan sonra daha dayanıklı olacaksın, ne kadar erken olursa o kadar iyi...
Yok saymak konusunda öyle ustalaştım ki, bu da benim savunma mekanizmam heralde... Peki hiç zararı olmadı mı, oldu olmaz mı... Bi ara insanlara kendimi tamamen kapamıştım, acayip sessiz biri olup çıkmıştım, neyseki biri beni silkeledi... kendimin farkına vardım...
Yok saymaya, olmamış gibi davranmaya öyle alıştım ki kişiliğimin bi parçası oldu sanırım... Bi de ben sadece olayları yok sayarım, kişilerin hayatımdaki konumları değişir sadece onları yok saymam.. Eminim kafalarında birçok soru işareti oluşmuştur...
%5B1%5D.jpg)