yakın arkadaş olmak (04/12/06)

Dün akşam bi arkadaşım önüme bi kağıt getirdi. Üstünde "Neden yazıyorsun?" yazıyordu. Anket tarzı bi şey, sınıftaki herkes cevaplıyor işte...
İsteksizliğimi belirten hareketler yaptım, hiç içimden gelmiyordu onla uğraşmak... Bilmiyorum belkide yapan kişi benim için baya değerini yitirmişti... Bunun üstüne:
- Herkes yazdı senin sınıftakilerden ne farkın var?, gibi bir cevap aldım. Açıkçası saçma bi cevaptı, altında benim yazmak istemememe (ne kadar çok me oldu ama böyle yazılması gerekiyo) bozulması vardı bence... Bende tepkisizce:
-Uğraştırma beni şimdi be, dedim. Kırıcı hiç bir tonlama yoktu hatta beni affet der gibi bir ses tonuyla söyledim. Ve o:
-Sen benim en yakın arkadaşımsın ve uğraştırma beni diyosun.
Serin bir rüzgar eser aradan, sonra o gider ben kulaklıklarımı takıp müzik dinlemeye devam ederim... Vay be onun en yakın arkadaşı olmuşum, bir zamanlar ne çok isterdim, sürekli izlerdim onu gözüm takılırdı... Şimdi gözümün içine girecek kafamı çeviriyorum... Galiba o gözümde değersizleştikçe, ondaki değerim arttı... Yada onu elde etmiş, ona bu kadar yakın olmaktır, ilgisizliğimin nedeni... Benden bir şey istediği zaman "hayır" demezdim bir zamanlar, sonra bu "hayır" diyememeler batmaya başladı, şimdi benden bir şey isterken çekindiğini bile hissediyorum zaman zaman...
"Neden yazıyorsun?" sorusunu nasıl cevaplardım acaba çünkü kimse bilmez benim yazdığımı, yazıyorum demek ağır geliyo çünkü bana... Yok ederim çoğunu, bir kısmıda işte burda yok olmak üzere bekliyor... Ben içimi boşaltmak için yazıyorum, içimdekileri dışarıda görmek hoşuma gidiyor, bunları başkalarının bilmesi de hoşuma gidiyor ama beni yargılayamayacak insanların bilmesi... Yani tanımayanların o yüzden kimse bilmiyor burayı bir bakıma sığnağım burası benim...
Bir gün bu sayfayı o arkadaşım bulacak yada belki ben söylerim, hayatımda önemli bi yeri var, benden uzak anılarımda...